10k test Energy Lab

We zijn bijna 1 week na de kick off van het Breaking3-project en met de 10k-test stond gisteren de eerste opdracht op de kalender.

Het concept was eigenlijk heel eenvoudig: op de smurfenblauwe piste van Racing Gent 25 toertjes het snot uit de neus lopen in de hoop de coaches te plezieren met een toptijd.

'Het snot uit de neus' zou alvast een probleem worden, want na 10 dagen gesnif en gehoest was de voorraad gezouten neusetter tot een historisch dieptepunt gedaald. Die toptijd, dat zouden we ook nog moeten bekijken, want hoewel ik deze week al wel kon trainen, tot 2 maal toe zelfs, was de 45 minuten op de loopband aan een schamele 10 per uur, waar ik dan ook nog eens stikkapot van was, niet direct de voorbode van een prestatie waar ze bij Energy Lab nog lang van zouden spreken.

Maar bon, ik had geen last meer van het griepdipje, en dus kon ik me op geen enkel excuus beroepen.Voor lopen was ik gekomen, en lopen zou ik doen.
The road to Gent was er alvast eentje om van te snoepen: op het werk hoorde ik iets na 3 dat de ring van Antwerpen in de richting van Gent volledig was afgesloten door een ongeval. 
Ja lap, ik moet ene keer per jaar met de auto van Antwerpen naar Gent, en net op die dag besluit er een pipo met rijbewijs C om de ring wit te kalken. Mijn eerste sprintje van de dag werd er aldus eentje van het bureau naar de auto, want misschien moest ik een alternatieve weg gaan uitstippelen, wat in combinatie met mijn legendarisch oriënteringsvermogen even goed zou kunnen leiden tot een tijdige aankomst in Gent als tot een compleet ontredderde intrede in Breda, om maar iets te noemen.

Soms lacht het geluk je echter met vergulde tanden en gebeitelde grijns toe: de ring was inderdaad afgezet, maar ik kwam er pas op voorbij het ongeval. Gevolg: de ring en de Kennedy-tunnel waren voor even mijn privé-bezit, en om 4 uur, een uurtje te vroeg, arriveerde ik ter plaatse, alwaar een rasechte Gentse die ooit nog in Mechelen een café heeft uitgebaat (hoe onnoemelijk klein kan onze wereld toch zijn?) de poort al van haar ketenen had ontdaan.

Bon, dus zonder stress op tijd, weeral een excuus minder.

Nu, wat was mijn planning? Dat ik na een weekje minder fris te zijn geen PR ging lopen wist ik al op voorhand. Dat ik zelfs niet zou finishen in een tijd net onder of boven de 40 minuten, daar mocht ik ook van uit gaan. Coach Thijs vroeg echter 2 zaken, en die was ik van plan om op te volgen.
Ten eerste: loop zo egaal mogelijk en hou nog wat over om op het einde te versnellen. Ten tweede: blijf een beetje bij mekaar en wissel af aan de kop zodat iedereen een beetje uit de wind kan lopen.

Ok, dus: vertrekken om toch proberen op de 40 minuten uit te komen en als ik in een groepje liep af en toe eens aan kop komen, check!

Van bij de start ging het echter mis. In onze groep zaten 2 Kenianen met een serieuze pigmenthandicap waardoor het leek alsof ze blank waren, en die stoven er in een rotvaart vandoor. Gek genoeg kon ik toch aanklampen. Sterker nog, het tempo dat ze liepen lag me eigenlijk best wel.
All right .... goe bezig!
Opdracht 2 van de coach indachtig nam ik in ronde 3 de koppositie over. Na het eerste kilometerpiepje van mijn Polar M430 schrok ik echter van de tijd: 1ste kilometer in 3:44. Het gevoel zat wel goed, en dus bleef ik maar meelopen met mijn metgezellen: kilometer 2 in 3:43. Vanaf kilometer 3 (3:53) kreeg ik het moeilijk en letterlijk van de ene meter op de andere was het over en uit: ik mocht ademen wat ik wil, de zuurstof bereikte niet meer de spieren die massaal om oxygene toevoer schreeuwden. Er zat niets anders op dan het tempo te laten zakken, en het ging van kwaad naar erger, met kilometer 9 als traagste in 4:17.
Uiteindelijk gefinished als 9de met een tijd van 40:43. Tevreden? Wel, niet met de tijd, uiteraard niet, maar eerlijk gezegd had ik een week eerder voor dit resultaat getekend, dus moet ik mijn gevoel toch een beetje bijstellen en me er neer bij leggen dat er gewoon niet meer in zat. 

Er zijn ook wel een paar voordelen te rapen in dit verhaal: ten eerste is er ruimte zat voor verbetering. Ten tweede het feit dat de Polle (ondertussen ben ik al zo verknocht aan mijn nieuwe digitale loopvriend dat ik mijn Polar al met de voornaam mag aanspreken) over deze training het volgende wist te zeggen:
"Wat een sessie! Je verbeterde je sprintsnelheid en het zenuwstelsel van je spieren, waardoor je efficiënter wordt. Deze sessie heeft ook je weerstand tegen vermoeidheid verhoogd."
Dat laatste durf ik toch wel lichtelijk te weerleggen, want ik was na afloop stikkapot, maar hij kan het toch allemaal zo schoon zeggen, hé, die Polle...

Nu ja, Antwerpen is nog ver (hopelijk is in April de ring terug open!) en het is niet nu dat we in de vorm van ons leven moeten zijn.

Hoe het verhaal van de dag eindigde: met een verfrissende carbodrink van Sanas ... santé!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *