Ekiden 2017

Zaterdag mocht ik (eindelijk) eens opdraven op de geheiligde grond van het Boudewijnstadion.

Onder het toeziend oog van een tot aan de nok gevulde voetbaltempel stond ik klaar in de catacomben. Een grote donkere jongen, getogen in eenzelfde uitrusting als ikzelf, stond voor me, duidelijk zenuwachtig op zijn imposante benen wiebelend. Om hem te kalmeren sprak ik hem zacht toe dat het wel allemaal zou loslopen.
Hij draaide zich om, toverde een hagelwitte glimlach tevoorschijn en zei "Dat weet ik, zeker nu jij in het team zit!". Toen hij zich terug in de richting van het lichtgevende einde van de spelerstunnel draaide las ik zijn naam en nummer af. Het nummer herinner ik me nog: 9.
De naam valt me zo direct meer te binnen. Het was iets exotisch ... 'Piccachu', of zoiets. Of 'Lukaku', enfin het klonk toch als iets virtueels uit Japan, ...

En toen werd ik wakker.
Goed geslapen, mooie droom gehad, niet in m'n bed geplast, enfin ... de dag begon zonder enige smet. Mijn droom bevatte wel een stuk werkelijkheid: ik zou eindelijk eens mogen lopen op de mytische piste van het Koning Boudewijnstadion. Ik zou er als 4de loper van team 1081 'Baloise Insurance' aan de slag gaan om 10 kilometer lang het beste van mezelf te geven om de bedrijfskleuren te verdedigen tijdens de 14de editie van de Adecco Brussels Ekiden.

'Voor de toevallige voorbijganger op deze blog even een klein beetje duiding: een Ekiden is een aflossingskoers waarbij 6 atleten de marathonafstand van 42,195 km afleggen. Ze doen dit als volgt: loper 1 loopt 5 km, loper 2 doet er 10, loper 3 neemt een voorbeeld aan loper 1 terwijl loper 4 de 2de loper na-aapt. Ook loper 5 neemt 5 kilometer voor zijn of haar boeg en de laatste loper haspelt de resterende 7,195 kilometer naar bestvermogen af. Ekiden is een Japanse term die vrij vertaald 'plaats van bestemming' betekend. Vroeger werden pakjes en belangrijke brieven in Japan namelijk doorgegeven van loopcourier op loopcourier om zo op de bestemming te geraken. Volgens mij moet het heel moeilijk geweest zijn om in die tijd, zonder Google Maps, te controleren of de bestemming van je pakje precies 42,195 kilometer van je vandaan was, maar het kan zijn dat ik een detailke mis.
Bon, Ekiden dus. Ah ja, nog belangrijk om weten: de lopers geven geen estafettestokje, maar wel een schouderlint door. Dit lint noemt men een Tasuki. Dit heeft in het verleden al eens voor de diskwalificatie van een Grieks team gezorgd, want die hadden begrepen dat ze een Tzatziki moesten doorgeven, waardoor ze aan de start stonden met een potteke van de charcuterie.'

Goed, iedereen mee? Terug over naar het verslag dan.

Omdat ik pas als 4de loper door teamcaptain Koen was aangeduid moest ik niet per se in de vroege ochtend richting Brussel tronen. Waarschijnlijk zou ik pas rond een uur of 3 aan de bak moeten, dus geen reden tot paniek en al helemaal niet tot afgejaag.
Iets na 13 uur kwam ik aan, wat als voordeel heeft dat de eerste lopers al aan het werk zijn. Je arriveert dus per definitie al in de juiste ambiance: de catering heeft het frietvet op de juiste temperatuur staan, de rijen aan de dixies zijn mooi gevuld en de sfeergroepjes trommelen alsof hun leven ervan af hangt. Nadeel is dat ik de naar verluid fantastische start van Eline, onze startloopster, gemist heb. Onze eerste wissel (na minder dan 29 minuten, astemblieft!), tussen Eline en Tinne, kon ik wel live meemaken. Tinne liep ook 10 kilometer, oftewel 2 rondjes van 5km, en mocht een volledig uur lang ondervinden dat 2 keer de heuveltjes van het Lakense park oplopen wel wat van een mens vraagt. Van Eline ging het naar onze kapitein Koen, en deze verzekerde me dat hij ongeveer een half uur zou wegblijven. Leugens, leugens, driewerf leugens, want na precies 27 minuten en 24 secondjes stond hij daar al terug om me de tasuki, inclusief het versgegaarde zweet van mijn 3 charmante voorgangers, te overhandigen.
Mijn plan? Goh, moeilijk te zeggen zonder parcourskennis, maar ik mikte op iets tussen de 41 en de 42 minuten. Het was immers nog maar 2 dagen geleden dat ik voor Energy Lab een 10 kilometer tegen turbosnelheid (alles is relatief) heb moeten afleggen en m'n benen herinnerden me hier fijntjes aan tijdens de opwarming.
Laat het echter geen excuus zijn, want eens ik vertrok met het witte lint over m'n schouder voelde ik niets meer van enige stijfheid, en al helemaal niet in de benen. Nu heeft het vertrekken in een stadion met goed gevulde tribunes één groot nadeel: het werkt niet meteen afremmend. Gevolg: eerste kilometer, inclusief eerste helling, in 3:52. Te snel, zoveel was zeker en dus kalmeerde ik een beetje. Hierdoor kwam ik op mijn eerste passage in het Boudewijnstadion door op net iets onder de 21 minuten, maar goed wetende dat ik op ronde 2 nog wat extra gas zou moeten terugnemen, want de zon die even niet goed naar de kalender heeft gekeken en 14 oktober voor het midden van de zomer hield deed genadeloos haar werk.
Uiteindelijk heb ik na 10,2 km in 43'40" de tasuki doorgegeven aan de immer goedlachse Karen. (noot: door de bijzondere tijdsopmeting wordt je eerste en laatste stuk op de piste niet meegenomen. Hierdoor komt mijn officiële tijd op 42:08) Omdat ik naar huis moest heb ik jammer genoeg onze laatste wissel niet meer live meegemaakt, maar Karen is er toch in geslaagd om te finishen in ongeveer 32 minuten. Sterk werk!
Onze slotloopster Kim heb ik dus al helemaal niet meer in actie gezien (wat een onbeschofte ploegmaat ben ik toch...), maar met een tijd van 37 minuten heeft ook zij onze teamprestatie van glans voorzien.
Eindresultaat: 1084ste op 1350 teams in een tijd van 4u07'56".

Maar ... we stonden toch maar mooi op het podium van de Baloise-teams. Ok, ok ... ik geef toe: er waren maar 2 teams van Baloise ingeschreven, maar toch ...

Overigens alle lof voor onze collega's van team 1080: zei eindigden als nummer 287 in de totaaluitslag met een toptijd van 3u29'57". Ik zal dus op de werkvloer met recht en reden, en dit een gans jaar lang, mogen uitgelachen worden door Mireille (sterke start met 5k in 29' en iets), Geert (snelste loper van team Baloise 2 ... de Geerten rule! 😉 ), Behzad (26 minuten, toch effe vragen of hij geen doping heeft genomen), Marleen (10k in 50' ... als je elke week een wedstrijd loopt van minstens 10 mijl dan kan je dat hé), Jimmy (23': nog ene die content mag zijn dat er geen controle was) en Ben (absoluut klaar voor zijn ontmaagding. Enfin, op de marathon bedoel ik hé. Binnen 3 weken. Komt goed!).


Mijn persoonlijke beleving in een notendop: ik baal een beetje van de tijd (met 10k in meer dan 43 minuten moet je niet de pretentie hebben om te zeggen dat je in 6 maanden de marathon in minder dan 3 uur gaat lopen), maar heb wel genoten van de sfeer en cameraderie onder het loopvolk.
En ja, het uitzicht mocht er bij wijlen ook best wezen ...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *