Terug in de tijd

Huisdieren en baby's hebben naar het schijnt nogal wat last van de uurverandering die we 2 keer per jaar doorvoeren.
Het moet zijn dat ik redelijk wat lichaamscellen heb die nog jong van hart zijn, dan wel micro-organismen die een beest zijn (schrappen wat niet past), want ik ben ook niet zo te vinden om de klok een uurtje te doen overslaan of met dezelfde eenheid terug in het verleden te sturen. Pas op, zoals afgelopen nacht theoretisch een uurtje langer slapen zou wel deugd kunnen doen maar het blijft steeds weer bij theorie, want wanneer je weet dat je nacht een uurtje langer gaat duren dan blijf je ook langer op dan gewoonlijk. Weg winst ...

Komt daar nog dikwijls een praktisch probleem bij. Neem nu gisteren nacht. Mijn jongste dochter ging naar een fuif. Nu is ze nog niet van die leeftijd waarop we haar zonder goedbedoelde veiligheidsadviezen en zonder speruur de nacht in sturen. Gisteren kwam dit uur op half 3 te staan.
Terug thuis volgt dan een kleine debriefing: 

  • dochter goed afgezet? Check!
  • veiligheidsinstructies gegeven? Check!
  • uur doorgegeven? Check!
  • hoe laat? half 3!
  • half 3 voor of na de uurswijziging? Shit ...

Aaaaaahhh ... al dat teruggaan in de tijd ... niks voor mij!

Alhoewel, ik had gisteren ook een leuke ervaring met terug in de tijd te reizen. 
Gisteren was het namelijk tijd voor mijn wekelijkse lange duurloop. Coach Thijs de Almachtige had 105 minuten aan LSD-tempo op het menu gezet, en dus vertrok ik voor een duurloop van precies die tijdsduur. Ik had geen zin in veel geëxperimenteer met een nieuwe route en dus volgde ik gewoon mijn klassieke pad langs de Dijle tot in Rijmenam, net voor het centrum de bossen en de weiden in tot in Boortmeerbeek, daar even wat grote baan om terug het natuurschoon in te duiken. Vervolgens langs het centrum van Rijmenam terug naar de Dijle en wederom naar de heimat. Enfin, een schoon tochtje op voornamelijk verkeersvrije onverharde wegen, veel natuur, koeien, vogeltjes en een occasionele wandelaar met hond.
Maar ... ik was vergeten dat het centrum van Rijmenam volledig opgebroken ligt en met de regenval van de voorbije dagen eerder een trailparcours voor gevorderden is geworden. Een stukje terugkeren op de stappen om iets vroeger aan te sluiten op de Dijle was ook geen optie, want ze zijn daar ook al aan het werken (zijn 't binnenkort verkiezingen of zo?) en een heel stuk teruglopen doe ik uit principe niet (iedereen heeft recht op zijn eigen stukje autisme!).
Geen nood, als kind van de streek ken ik ook wel de minder gebezigde wegen in de buurt en aan natuurschoon geen gebrek, dus zocht ik terug de bospaadjes op. Waar ik geen rekening mee gehouden had is dat ik op die manier aansloot op de veldweggetjes waar ik als prille tiener halverwege de jaren '80 ook regelmatig ging lopen. Ik zat toen op een persoonlijke tweespalt tussen een loopbaan in het topvoetbal of als professioneel krachtsporter (gebruik bij het lezen genoeg korreltjes zout: een gebrek aan talent heeft nooit enige invloed op mijn dromen gehad...), en omdat lopen een gunstig effect had op beide keuzes trok ik er al wel eens op uit met m'n loopsloefkes.
Het is niet de eerste keer sinds de hoogdagen van Orchestral Manoeuvres in the Dark en Duran Duran dat ik daar nog eens liep, maar gisteren kwam het op die plek allemaal samen: zalig loopweer, niemand om me uit m'n flow te halen, een gestage hartslag die me toeliet op automatische piloot van m'n flashback te genieten. Ik liep langs het veld dat m'n vader vroeger bewerkte en waar ik uren ravottend, sjottend en zotte streken uithalend mocht op doorbrengen, waar ik met m'n eerste hond moest gaan vluchten voor de bewoners van de wespennest die onze Sheba zonodig met haar zotte hondenkop moest vernielen, waar ik ooit nog een koe heb leren voetballen (wat haar overigens niet van het slachthuis heeft mogen redden), waar m'n grootvader al eens een bruggetje over een beek miste en onverwacht z'n zwemskills aan de wereld mocht tonen (in die tijd kon je de schade hiervan repareren met een touw en wat wasknijpers; een bezoek aan de gsm-winkel was niet nodig), waar ik met m'n vrienden dingen kon uithalen die je vandaag de dag een fortuin aan GAS-boetes zou opleveren ... enfin, ik liep over de wegen waar ik vele jaren lang een gelukkige jeugd heb mogen beleven.

Gisteren was de gevoelsmatige terugkeer in de tijd zo sterk dat ik me even terug die tiener van weleer voelde. Op die energie kan ik nog wel even voort.
Weet je, deze training liep ik in het kader van het sub3-project van Energy Lab, maar of ik nu blessurevrij aan de startlijn kom of niet en of ik nu de finish haal en zo ja in welke tijd ... even kan het me niets schelen: het zijn momenten zoals die van gisteren die me doen beseffen dat ik de mooiste sport mag beoefenen die er is, en soms moet je leren om ook daar tevreden mee te zijn.

Ah ja, Thijs, ik zat wel degelijk in een flow hoor ... alle tijdsbesef was weg, wat verklaart dat ik een kwartiertje te lang heb gelopen. Mijn excuses hiervoor. Ik maak dit wel goed door volgende week op mijn rustdag een kwartiertje minder lang te lopen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *