Courir à Paris

Ondanks mijn goede voornemens lijkt het hier de laatste weken meer op een 'Telex-blog' dan op een 'loopblog'. Niet dat er geen nieuws vanop het loopfront te melden valt, integendeel, maar gewoon omdat de vele verhalen in mijn hoofd door tijdgebrek hun weg naar virtueel papier nog niet gevonden hebben. 

Zo was er een paar weken geleden de eerste lactaattest bij Energy Lab. Een belangrijke mijlpaal in het ‘Breaking 3’-project omdat het na een 5-tal weken training al een eerste prognose richting Antwerpen 2018 zou geven, maar hierover later meer.
Heel wat loopverhalen borrelen overigens spontaan op tijdens de trainingen zelf, maar wanneer ze niet onmiddellijk worden opgeschreven verwateren ze tot nietszeggende schimmen van zichzelf.

 Over hardloopverhalen gesproken: deze week mocht ik voor de job een paar daagjes Parijs professioneel onveilig gaan maken. Uiteraard houdt dit me niet tegen om netjes volgens schema te gaan lopen. Maandag een lichte hersteltraining, dinsdag een uurtje met 2 korte versnellingsblokken.
Ach Parijs … stad van de liefde volgens sommigen, hoofdstad van Frankrijk volgens minder romantische zielen. Dat 2de kan wetenschappelijk worden bewezen, dat eerste … tja …
Ik ben in elk geval niet verliefd op de stad. Nu ja, er zijn niet zoveel steden waar ik mijn hart aan verloren heb -ik ben nu eenmaal een jongen van ‘le pays plat’- maar Parijs is er de laatste jaren zeker niet op vooruit gegaan: heel wat daklozen en bedelaars (volgens de Pariziens een gevolg van de financiële crisis), vuile straten en een drukkende lucht die voor wie nog twijfelt bewijst dat de opwarming van de Aarde geen fake news is en dat we dringend van fossiele brandstoffen moeten afgeraken.

Parijs is ook geen leuke hardloopstad: er zijn wel parken bij overvloed, maar die zijn ofwel niet zo heel groot (zelfs de Jardin des Tuileries, op de kaart één van de grotere, loop je in een tempostuk in minder dan 5 minuten volledig af) en ze worden met elkaar verbonden door straten waar te veel verkeerslichten en op hun gsm-scherm gefocust voetvolk je weerhouden om een stabiel tempo te lopen.
Maandag liep ik vanuit het hotel richting Montmartre, en op een gegeven moment maakte ik me zorgen over mijn druggebruik onderweg: naar mijn gevoel heb ik door zoveel wietlucht gelopen dat ik in geen geval negatief zou testen op een drugtest. Nee, Parijs … pas ma tasse de café. 

Vandaag rustdag en morgen terug op vertrouwde bodem in de loopsloefen schieten. Ik loop graag in een nieuwe omgeving, maar wanneer de zinnen op een wedstrijd staan heb ik toch liever gekend terrein onder de voeten zodat ik me geen zorgen hoef te maken over het terugvinden van de weg (de uitvinding van het wiel mag zeker niet geminimaliseerd worden, maar de ‘return to start’-functie van m’n Polar m430 bewees in Parijs weer eens ’s mans grootste merite te zijn) en andere bijkomstigheden die de gemiddelde snelheid niet ten goede komen.

De Marathon van Antwerpen ligt immers nog slechts 136 keer slapen van me weg...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *